Crisismelding en een moeizame start
De jongere werd als crisismelding aangemeld bij Cara Care en had vanwege zijn omstandigheden dezelfde dag nog een plek nodig. Cara Care voerde direct een spoedscreening uit en stond ervoor open om hem een kans te geven. Hij had een zeer beperkt netwerk, geen contact met zijn ouders en eigenlijk maar één vriend, die ver weg woonde van de stad waar hij geplaatst werd. Om deze vriend te kunnen zien, reisde hij vaak zonder kaartje, wat resulteerde in meerdere boetes.
Eerder had hij al bij andere organisaties verbleven, maar dat was helaas niet succesvol verlopen. Ook zijn start bij Cara Care ging moeizaam. In de eerste maand werd hij al opgepakt vanwege delicten die hij had gepleegd.
Weerstand, wantrouwen en doorzetten
In het begin verliepen de gesprekken op kantoor stroef. Hij gaf duidelijk aan dat hij niet wilde veranderen. Uitspraken als “het boeit me niet” en “ik weet het niet” kwamen regelmatig terug. Het leek bijna onwerkbaar en het kostte veel tijd en moeite om zijn vertrouwen te winnen. Door hem niet te veroordelen op zijn gedrag en juist begrip te tonen voor zijn problematiek, hield zijn persoonlijk begeleider vol. Met betrokkenheid en een lange adem liet hij zien dat hij de jongere echt wilde helpen.
Cara Care bleef kansen bieden en keek vooral naar wat de jongere wél kon. Daarbij was er begrip voor het feit dat vertrouwen tijd nodig heeft. Toen de jongere eenmaal voelde dat Cara Care hem oprecht verder wilde helpen, stelde hij zich begeleidbaar op.
Terugval en een keerpunt
Niet lang daarna werd hij opnieuw opgepakt. Dit keer bleef hij binnen Cara Care wel begeleidbaar, maar had hij zich laten meeslepen in een impulsief delict. Op dat moment droeg hij al een enkelband en overtrad hij daarmee zijn schorsingsvoorwaarden. Hiervoor zat hij ongeveer een maand vast. Wat zijn begeleider opviel, was dat de jongere daarna zelf aangaf terug te willen keren naar Cara Care en graag weer met dezelfde begeleider verder wilde. Dat had hij nooit eerder zo uitgesproken.
Motivatie, verantwoordelijkheid en verandering
Tijdens zijn detentie had hij veel nagedacht. Hij gaf aan zijn leven echt te willen verbeteren en zijn les te hebben geleerd. In eerste instantie was daar twijfel over, omdat hij dit eerder had gezegd. Dit keer liet hij het echter zien met zijn daden. Hij ging actief op zoek naar werk, vond een baan en begon samen met zijn begeleider te werken aan structuur en stabiliteit.
In deze periode kwam ook zijn moeder weer in beeld. Door haar situatie voelde hij meer verantwoordelijkheid, wat hem extra motiveerde om door te zetten. Hij pakte zijn schulden aan en bleef zijn taken uitvoeren in de woonvoorziening van fase 1.
Groei, vertrouwen en doorstroom
“Doe je eigen taken goed, dat wordt gezien.”
Zijn begeleider
Met deze woorden bleef zijn begeleider hem motiveren. Hij hield zich hieraan en werd beloond met een doorstroom naar een woonvoorziening in fase 2. Dat maakte hem enorm trots en gaf hem nog meer motivatie. Daarnaast kreeg hij een externe coach met een vergelijkbare achtergrond, wat helpend was in het contact met zijn moeder.
Positieve ontwikkeling in fase 2
In fase 2 ging het steeds beter. Onlangs bakte hij tijdens een werkbezoek zelfs een pizza voor zijn begeleider. Zijn manager was erg positief en gaf aan dat hij een harde werker is. De jongere stopte met roken en blowen, ging fanatiek sporten en gaat af en toe nog vrijwillig naar de dagbesteding bij Cara Boost. Hij stelt zich steeds meer open en krijgt een duidelijker beeld van wat hij wil, zoals het behalen van zijn rijbewijs.
Op weg naar zelfstandigheid
Zijn ontwikkeling is indrukwekkend. Van een zeer moeilijke start naar mooie stappen richting structuur, stabiliteit en zelfstandigheid. Inmiddels mag hij binnen Cara Care doorstromen naar fase 3: een eigen studio.
Deze groei is mede mogelijk gemaakt door de hulp, het geduld en het vertrouwen van zijn begeleider. Natuurlijk is de jongere zelf degene die het uiteindelijk moet doen; zonder zijn inzet waren deze stappen niet gezet. Hij is zijn persoonlijk begeleider en Cara Care dan ook dankbaar, iets wat hij niet snel uitspreekt. Maar uiteindelijk gaat het daar niet om. Hij laat het zien door vertrouwen te hebben in de begeleiding en door de afgesproken stappen daadwerkelijk te zetten.
Een les voor de begeleiding
Voor de begeleider is dit precies waarom hij dit werk doet. Ondanks kleine stappen en soms heftige situaties kan er ineens een omslag plaatsvinden. De groei die deze jongere heeft laten zien, zorgt voor een echt wow-gevoel. De een heeft nu eenmaal meer tijd nodig dan de ander. De belangrijkste les: heb een lange adem, beoordeel jongeren niet alleen op hun gedrag, maar kijk naar wat er onderliggend speelt en probeer daarbij aan te sluiten.
